EOD-Trials Lubtheen

Het vernietigingsterrein van de Truppenubungsplatz Lubtheen in Duitsland, was een perfecte locatie om z.g. "Low Order" technieken op munitieartikelen uit te testen. Verder kon men hier vernietigingsprocedures uitvoeren en kon men de uitwerkingen van munitieartikelen testen.

De term "Low Order" betekent simpelweg; het met behulp van springstof openen van munitieartikelen. Dit is een snelle en goede manier om het munitieartikel onschadelijk te maken als deze b.v. van een lange vertragings-, anti storings-, beinvloedings- of andere tijdrovende ontsteker is voorzien.

Het doel is om de munitie te bewerken zodat:

Het lichaam geopend is men toegang heeft tot de springstof;
Het lichaam geopend is en de aanwezige springstof is verbrand (Deflagratie c.q. Branden);
Het lichaam is gescheiden in twee delen, b.v. staartstuk met ontsteker van bomlichaam;
Het Artikel in meerdere delen is gescheiden (Desintergratie).

Men moet tijdens deze procedures altijd rekening houden dat een munitieartikel tot werking kan komen en detoneert. Dus moet men altijd de vereiste veiligheidsafstanden in acht nemen. De afstand van de springplaats met de posities, tot de locatie van waar de ladingen geactiveerd werden was dan ook minimaal 1500 meter.

Aan deze Trials namen EOD-specialisten uit diverse landen deel.

De Trial:

Elke morgen werd er door het munitiecorvee een of meerdere vrachtwagens met doelmunitie opgehaald en naar de opslag ter velde gebracht. Hier werd deze afgeladen en werd er een verdeling gemaakt voor de negen posities waar werd gewerkt. Elke positie bestond uit drie putten.

Als elke positie voorzien was van doelmunitie (de gebruikte doelmunitie komt uitvoerig ter sprake in het artikel resultaten EOD-Trial Lubtheen), konden de teams naar de posities komen. Na een uitleg en taakverdeling ter plekke, kon men naar de aangewezen positie gaan om:

Het munitieartikel te identificeren;
De wanddikte van het munitieartikel te bepalen;
De meest efficiente aanvalsmethode te bepalen.

Voor het bepalen van de aanvals methode had men diverse standaard en niet standaard middelen ter beschikking.

Enkele van de gebruikte standaard middelen waren:

Flexibele gestrekte holle lading, Blade ;
Holle gestrekte ladingscontainers DM-120, DM-130, DM-140;
Projectiel vormende ladingen zoals het A-schelpje, Lambada, Balderick & EFP;
Speciaal gevormde ladingen zoals de HL-21, SM EOD-20, SM EOD-33, SM EOD-67 & SEAFOX;
Speciale holle lading om munitie artikelen op 5 meter diepte te activeren, de HL-200;
Standaard springstoffen;
Thermiethandgranaten om geopende artikelen leeg te branden.

Als niet standaard middelen werden er artikelen genomen die eigenlijk niet voor EOD doeleinden waren bedoeld, maar welke zeer effectief bleken te zijn.

Enkele van de gebruikte niet standaard middelen waren:

Glazen holle ladingen;
De gevechtkoppen van de RKG-3, AZ-58-K-100, PG-2, Dragon, WO II Panzerfaust en Panzerschreck;
Holle ladingen van 22, 36, 47 en 70 mm;
Russische kraterladingen KZ-5 en snijladingen KZU.

Een gedetailleerde opsomming van de aanvalsmiddelen komt in het artikel EOD-Trials Lubtheen ter sprake. Dit is alleen voor EOD-ers die een account hebben gekregen. Om dit account te verkrijgen kan men een verzoek indienen via eod-thor@t-online.de

Nadat men de aanvalsmethode had bepaald kon deze worden opgehaald bij het munitiecorvee en kon deze op of in de gewenste afstand van het munitieartikel worden gelegd. Op het sein van de leiding ging het tweede teamlid naar de z.g. afvuurlocatie, beter bekend als hetz.g. "Tee Haus". Na toestemming van de leiding kon het achtergebleven teamlid het slagpijpje aan de afvuurkabel bevestigen en na toestemming het slagpijpje in de lading plaatsen (inleiden). Als eenieder op de afvuurlocatie was aangekomen, werden de leidingen doorgemeten. Hierna werd er door de leiding een volgorde van afvuren aangegeven.

Na het afvuren werd er vanaf het afvuurpunt een visuele controle gehouden en als alles naar wens was verlopen ging de leiding naar de posities voor een defenitieve controle. Na de defenitieve controle van de posities werden deze van nieuwe artikelen voorzien. Als dit gebeurd was konden de teams komen om hun resultaten te bekijken en nieuwe opdrachten te ontvangen.

Enkele voorbeelden:

Een 240 mm Mortiergranaat welke met een z.g. snijlading Lineair wordt geopend.

Een 60 Lbs SAP gevechtskop eveneens met een snijlading liniair.

Een 1000 Lbs GP bomb welke met de flexibele snijlading BLADE wordt door gesneden.

Aanvalsladingen SM EOD-22, HL-21 en HL-200

PG-2 gevechtslading, Glazen holle lading, electrisch geactiveerd thermiet handgranaten en het gereedmaken van 10 dragon gecechtsladingen voor vernietiging.

Een Russische OFAB-250-270 Fragmentatie bom voor en nadat deze met een speciale lading is gescheiden, een Amerikaanse WO II 1000 lbs bom.

Het hoogtepunt van elke week was de z.g. HL-200 lading, door ons ook wel de "Moeder van alle ladingen genoemd". Alle teams waren er gebrand op om met deze lading te werken. De lading werd vijf meter boven een ingegraven 1000 lbs bom geplaatst en uitgericht. Na de spectaculaire activatie liet deze een mooie krater achter. "Zwo, Drei...... Wir sind Glucklich".

Gebruikersnaam
Wachtwoord